6 Februari hebben we de leden geïnformeerd over het plotseling overlijden van onze Penningmeester

Joan van Diemen  

 

Roy van Diemen (zoon van Joan) stuurde on een kort verslag over de laatste weken, welke we u niet willen onthouden.

Afgelopen weken hebben wij in een Rollercoaster gezeten. In oktober kreeg hij de diagnose slokdarmkanker. Daarna volgde allerlei onderzoeken waaruit bleek dat het niet uitgezaaid was. Een opluchting in de periode die nog zou komen. In december heeft hij vier weken lang bestralingen en chemotherapie gehad, hij heeft dit allemaal zonder problemen doorstaan. Geen complicaties of andere bijwerkingen. Uiteindelijk werd hij op 17 februari geopereerd aan zijn slokdarm. De dagen erna gingen redelijk goed maar hij werd opeens snel ziek. Een lekkage aan de maagbuis zorgde ervoor dat hij zieker werd door infecties. Hij kreeg hiervoor veel medicatie. De dagen erna waren redelijk goed maar opnieuw werd hij weer snel ziek. Omdat hij hard achteruitging besloten ze opnieuw te opereren en de lekkage aan de maagbuis te herstellen. Deze operatie was goed gelukt en hij herstelde in de eerste vier dagen erg goed. We kregen de hoop dat het nu goed zou gaan en dat hij kon werken aan herstel. Maar helaas begon de drain in zijn lichaam weer te lopen en had de lekkage weer invloed gekregen op zijn gezondheid. Een strijd die hij gedurende de periode in het ziekenhuis telkens heeft moeten voeren. Vanaf dat moment is het eigenlijk niet veel beter gegaan en ging hij elke keer een stapje achteruit. Hij lag op de MC en moest toen in de laatste week terug naar de IC omdat hij meer ondersteuning nodig had voor het ademhalen. We kwamen bijeen tijdens een familiegesprek en ze bespraken met ons om een derde operatie te gaan uitvoeren waarbij de maagbuis verwijderd zou worden en mijn vader een hals stoma zou krijgen. Op dat moment verschrikkelijk nieuws maar als dat het enige is waarmee we hem terug kunnen krijgen, dan was dat de beste optie. Wat aanpassingen in het leven en wat kwaliteit inleveren, daar zouden we dan maar mee moeten leven. Die operatie werd snel ingepland. Voor de derde keer een spannende dag en weer wachten op het telefoontje om te horen of het goed gegaan is. Tijdens die operatie heeft mijn vader naar 1 1/2 uur een hartstilstand gekregen, hij is voor 12 minuten gereanimeerd en toen hij bij kwam konden ze niet verder gaan omdat de operatie te groot zou zijn en hij dat niet aan zou kunnen. Het enige wat ze toen konden doen is het lek voor een tweede keer dicht maken. Maar al snel bleek dat dit niet gelukt was.

Mijn vader is vanaf dat moment in een lichte slaap gehouden met pijnstilling en medicatie. Afgelopen vrijdag werd ons wederom gevraagd om voor een familiegesprek naar het ziekenhuis te komen. Daar kregen wij het vervelende bericht dat hij niet meer operatief geholpen kon worden en was er weinig meer te doen. Lichamelijk was hij te zwak. Een moeilijk besluit moesten wij nemen maar een leven zonder kwaliteit heeft hij niet verdient. Dit heeft hij ook nooit gewild. Wij hebben zaterdag 2 april met het gezin afscheid moeten nemen en met mooie woorden van mijn moeder heeft hij na 15 minuten zijn rust gevonden.

We hebben al die tijd op hoop geleefd en elk moment dat we bij mijn vader op bezoek mochten komen de tijd genomen maar helaas heeft deze investering er niet voor gezorgd dat hij weer thuiskomt.

Tot zover het verslag van Roy van Diemen

 

Het bestuur van HP NL Senior wenst zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen veel sterkte in het verwerken van deze moeilijke periode